Na styku Piecek i Migowa

Dzielnica Piecki-Migowo położona jest na terenie dawnych dwóch wsi, zatem często pojawiają się pytania, gdzie przebiegała dawna granica między Pieckami a Migowem. Przyjęło się, że w centralnej części dzielnicy granicę wytycza dzisiejsza ul. Rakoczego, ale nie jest tak do końca.
Z pomocą przychodzi tutaj m.in. mapa z 1940 roku ze strony mapy.eksploracja.pl, na której ta granica jest dobrze widoczna:
http://www.mapy.eksploracja.pl/pomorze/danzig_1940.jpg

Na poniższym wykadrowanym fragmencie, granica na tej mapie została zaznaczona czerwonymi strzałkami.
Na drugim zrzucie z Google Maps przebieg granicy współcześnie został zaznaczony czerwoną linią.

- - -
Źródło (mapa):
mapy.eksploracja.pl, dawnygdansk.pl (Mikołaj)

O historii Piecek można przeczytać we wcześniejszych artykułach:
cz.1
Historia Piecek - początki
cz.2
Rodzina Köhne-Jaski
cz.3
Uphagenowie

o Migowie w artykule:
Historia Migowa - początki

Poligon cz.2

Małe dopowiedzenie do części pierwszej... W okresie Wolnego Miasta Gdańsk, teren poligonu użytkowany był przez policję gdańską, ale faktycznie używano na nim po kryjomu broni ciężkiej. Ćwiczyły tam potem formacje SA i SS z Gdańska.

Kolejne kolorowe zdjęcia z poligonu autorstwa Jolanty Mróz z 1995 roku, podesłał Jan Mróz, za które dziękujemy.
Na zdjęciach polska wersja gąsienicowego transportera opancerzonego TOPAS 2-AP, stojącego od strony obecnej ul. Myśliwskiej i tarcze strzeleckie rozstawione w okolicy dzisiejszego parkingu przy stacji PKM Gdańsk Jasień.

Ten mały, widoczny na zdjęciach Jan Mróz, mieszkaniec naszej dzielnicy, wiele lat później był współorganizatorem imprezy reggae na terenie poligonu, ale to już zupełnie inna historia... 😊
www.imprezy.trojmiasto.pl/Biba-na-poligonie-wojskowym-imp80491.html

Poligon cz.1

Dawny poligon wojskowy znajdował się na styku trzech dzielnic - Piecek-Migowa, Jasienia i Brętowa. Użytkowany był od ok. 1895 roku do 1920, oraz od roku 1945 do 2001 przez WP. Przeznaczony był do ćwiczeń polowych jednostek wojskowych.

Do 1920 r. należał do 1 Pułku Huzarów i 2 Pułku Huzarów (XVII Korpus Armii Niemieckiej) stacjonujących w koszarach we Wrzeszczu.
Po II wojnie światowej należał do 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej, tzw. Niebieskich Beretów (w 1986 r. przemianowanej na 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża), stacjonującą we Wrzeszczu.
W 1994 roku poligon przejęła 1. Brygada Obrony Terytorialnej. Po jej przeniesieniu ok. 2001 r. do Lęborka, poligon stracił funkcję wojskową.

Śladów po poligonie jest dzisiaj niewiele. Obecnie na jego terenie powstają nowe osiedla.
W 2015 r. otwarta została linia Pomorskiej Kolei Metropolitalnej, która przecina dawny teren poligonu (ze stacją Gdańsk Jasień), położona w miejscu przedwojennej linii kolejowej Wrzeszcz - Stara Piła.
W pobliżu torów znajduje się zbiornik retencyjny Jasień, którego budowę zakończono w 2014 r.

Z pewnością przydałaby się tam tablica, informująca jaką rolę spełniał ten teren przez minione lata...

- - - -
Na zdjęciu z 1991 r. znajdujący się na terenie poligonu staw (dziś Wróbla Staw), który również był wykorzystywany do ćwiczeń wojskowych. Z lewej widoczny przerobiony K-61 - transporter pływający gąsienicowy produkcji ZSRR, a z prawej rozpadający się pomost, którego resztki można zauważyć w wodzie do dzisiaj.

Za zdjęcie dziękujemy Panu Zdzisławowi Szulcowi.

Na drugim zdjęciu to samo miejsce współcześnie.

Boże Ciało 1984

Dzisiaj zdjęcie okolicznościowe - procesja Bożego Ciała w 1984 roku, podążająca ulicą Rakoczego (na odcinku między Piecewską a Bulońską).

Zdjęcie nadesłał Pan Zdzisław Szulc, za które tradycyjnie dziękujemy.

Wcześniej publikowane zdjęcia Pana Zdzisława znajdują się pod linkami:

Jednostka D w budowie
i
Jednostka D w budowie - odsłona druga

Mała architektura cz.3

Po małej architekturze na osiedlu nie ma już dzisiaj prawie śladu. Dawne place zabaw od lat są zastąpione nowymi, ale bez wątpienia te pierwsze cieszyły się dużym zainteresowaniem i są mile wspominane do dzisiaj, o czym świadczy spora ilość polubień i wspomnieniowych komentarzy na Facebooku w poprzednich częściach artykułu.

Na koniec cztery zdjęcia z pisma "Fundamenty" i ich współczesne odpowiedniki:

zdjęcie 1:  lokomotywa projektu Marii Kondratowicz na tle bloku Wileńska 55
zdjęcie 2: widok współczesny
zdjęcie 3: plac zabaw między Zabłockiego 6 a 10, pokazany na kolorowych zdjęciach w poprzedniej części (tutaj z trochę innej perspektywy)
zdjęcie 4: widok współczesny z nowymi placami zabaw
zdjęcie 5: plac zabaw przy Wileńskiej 59
zdjęcie 6: widok współczesny z nowym placem zabaw
zdjęcie 7:  trwa stawianie murku przed blokiem Piecewska 20 (ma tu stanąć rzeźba projektu Marii Kuczyńskiej)
zdjęcie 8: widok współczesny (murek, jak widać, zachował się do dziś)

- - - -
Źródło:
tygodnik społeczno-ekonomiczny "Fundamenty" nr 33, 1978 r. ("Gdańskie osiedla: Raz na kolorowo", aut. Włodzimierz Wodecki)

Za poprzednie zdjęcia i dodatkowe informacje dziękujemy jeszcze raz Panu Jackowi Krenzowi oraz Panu Adamowi Modzelewskiemu i Iwonie Adams.

Mała architektura cz.2

Fragment książki Jacka Krenza "Architektura znaczeń", Gdańsk 1997

"Sztuka w przestrzeni osiedlowej
Osiedla: Żabianka, Zaspa, Morena w Gdańsku
Jacek Krenz, Maria Kuczyńska
Projekty i realizacje: 1974-1984

Przestrzeń mieszkalna współczesnych osiedli mieszkaniowych, wznoszonych masowo w latach 70.i 80. w prymitywnej technologii prefabrykowanej, zredukowana została wyłącznie do podstawowej funkcji bytowej, tym samym pozbawiając mieszkańców możliwości przeżywania estetycznego ich otoczenia. Wywoływało to krytykę zarówno ze strony mieszkańców tych osiedli, jak i środowisk twórczych, których przedstawiciele podejmowali się różnych działań zmierzających do przeciwstawienia się monotonii i pustce znaczeniowej. Posługując się specjalnie w tym celu zaprojektowanymi elementami plastycznymi artyści plastycy i rzeźbiarze, często we współpracy z architektami, starali się dopisywać treści estetyczne i symboliczne, indywidualizować przestrzeń, tym samym sprowadzając skałę tych masowych mega rozwiązań do wymiarów życia jednostki człowieka-rodziny. Wzbogacenie struktury przestrzennej o jasno określone elementy, wytyczenie czytelnych kierunków, zaprojektowanie różnorodnych miejsc rekreacyjnych, dodanie zdecydowanej kolorystyki. Wszystko to sprawiło, że wiele osiedli nabrało określonego charakteru, cech
indywidualnych, ułatwiających identyfikację i sprzyjających wyższym fazom percepcji."

Prace te powstały w ramach działań Grupy Kadyńskiej, skupiającej plastyków i architektów
związanych z Międzynarodowymi Plenerami Ceramika dla Architektury, które Edward Roguszczak organizował w latach 1973-76 w Kadynach, w woj. elbląskim. Projekty i realizacje przedstawione zostały w pracy doktorskiej autora: Wartości estetyczne terenów otwartych w osiedlach mieszkaniowych, Gdańsk 1980. W rozprawie tej omówiono rolę wartości estetycznych w procesach kształtowania i percepcji środowiska przestrzennego.

Więcej o powstawaniu osiedlowej małej architektury, ze zdjęciami z Piecek-Migowa w cz. 1.
Dla przypomnienia link:
https://piecki-migowo-historia.blogspot.com/2020/05/maa-architektura-cz1.html

Na zdjęciach dołączonych do tej części widoczny jest kolejny plac zabaw (w różnych etapach budowy), ulokowany między blokami Zabłockiego 6 i 10, autorstwa Edwarda Roguszczaka i Swietłany Zerling.

O wspomnianych powyżej autorach można przeczytać na stronach:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Jacek_Krenz
http://zbrojowniasztuki.pl/alma-mater/nestorzy/edward-roguszczak-,1272
https://pl.wikipedia.org/wiki/Swietlana_Zerling


Za zdjęcia (jak zawsze super jakości) udostępnione w tej części artykułu dziękujemy kolejny raz Panu Adamowi Modzelewskiemu.

Mała architektura cz.1

We wczesnych latach powstającego osiedla LWSM "Morena", dokładniej w drugiej połowie lat 70-tych, zaczęły pojawiać się budowane między blokami mieszkalnymi specyficzne kolorowe konstrukcje, tworzące place zabaw dla najmłodszych. Zapoczątkował ten pomysł niewielki kilkuosobowy zespół plastyków i architektów w skład którego wchodził m.in. Jacek Krenz - architekt (mieszkaniec Piecek-Migowa) i artyści plastycy Edward Roguszczak, Swietłana Zerling i Maria Kuczyńska. Grupa ta wyszła z propozycją rozwiązania przestrzeni między blokami mieszkalnymi, będąc autorami m.in. wioski indiańskiej, cieszącej się na Żabiance dużym zainteresowaniem młodych mieszkańców. Zespół ten zorganizował w siedzibie Stowarzyszenia Architektów Polskich w Gdańsku wystawę swoich projektów placów zabaw a także kolorystycznych rozwiązań na ścianach budynków. Spodobało się to Henrykowi Góreckiemu, ówczesnemu dyrektorowi Spółdzielni Mieszkaniowej "Morena", dbającemu o walory estetyczne swojego osiedla.
Pomysł wkrótce trafił do dyrektora gdańskiej Pracowni Sztuk Plastycznych, który w czerwcu 1977 r. podpisał umowę z Wojewódzką Spółdzielnią Mieszkaniową w sprawie plastycznego kształtowania osiedli w latach 1977-1985, skutkiem czego przy PSP powstał Ośrodek Plastycznego Kształtowania Zespołów Mieszkaniowych, liczący ok. 40 osób i skupiający całe gdańskie środowisko twórcze.
Mimo częstych problemów z brakiem środków do realizacji, plastycy wykonywali swoje projekty kolorystyki i zagospodarowania plastycznego osiedli w Trójmieście oraz w mniejszych miastach, starając się w swojej pracy łączyć walory artystyczne z elementami użytkowymi.
cdn.

Poniższe zdjęcia pochodzą z archiwum Pana Jacka Krenza, za które duże podziękowania. Zdjęcia przedstawiają kolorystykę elewacji bloków i place zabaw w obrębie ulic Nałkowskiej, Gojawiczyńskiej i Zabłockiego.

Źródło:
tygodnik społeczno-ekonomiczny "Fundamenty" nr 33, 1978 r. ("Gdańskie osiedla: Raz na kolorowo", aut. Włodzimierz Wodecki)
oraz
Iwona Adams - pomoc doraźna :)

---------

Edit:                                                                                 

Mała architektura cz.2

Mała architektura cz.3